BranchOut SYS

BranchOut-SYS verkent hoe boomtakken en -vorken systematisch kunnen worden toegepast als structurele elementen in de bouw. Momenteel wordt ongeveer 40% van geoogste bomen verwerkt tot hout of panelen. Wat overblijft, waaronder vorken en takken,
worden vaak verbrand wat leidt tot een korte opslagtijd van koolstof (CO2). Door deze onregelmatige houtdelen in duurzame toepassingen zoals constructies te gebruiken, kan de koolstof langer in het hout bewaard blijven, zonder de houtkap te verhogen.
Het project bouwt voort op het eerdere BranchOut-onderzoek, dat liet zien dat vorken gescand, digitaal gemodelleerd en robotisch bewerkt kunnen worden. Er ontbrak echter een systematische aanpak om deze elementen in grotere houten structuren te integreren.
BranchOut-SYS, onderzoekt dit door het ontwikkelen van spantsystemen met rest-vorken.
Spanten zijn ideaal omdat ze uit korte elementen bestaan, hun geometrie natuurlijk aansluit bij Y-vormen, en ze veel worden toegepast in de bouw.
Het onderzoek bestaat uit drie stappen: (1) testen van vorken om hun structureel gedrag te begrijpen, (2) ontwikkelen van spanttypologieën, verbindingsstrategieën en ontwerpregels, en (3) bouwen van een digitale tool om niet-standaard vorkgeometrieën te matchen aan de spantconstructie, ondersteund door AI. Het proces wordt getest in een prototype van lokaal geoogste vorken uit het Amsterdamse Bos, direct gekoppeld aan de ambitie van de gemeente voor een bio-based paviljoen.
Het project wordt uitgevoerd door een multidisciplinair team: de Hogeschool van Amsterdam (robotische productie, ontwerpworkflow), Staatsbosbeheer (bosstrategie en gebruik), Amsterdamse Bos (lokale ontwerpcasus), Amsterdamsche Fijnhout (hout en logistiek) en Summum Engineering (constructieleer). Internationale experts leveren aanvullend kennis via lezingen en feedbacksessies.
BranchOut-SYS sluit aan bij de KIEM HighTech 2025-thema’s op het gebied van AI & data science, smart industry en systems engineering, en ondersteunt circulaire economie en duurzame bouw. De belangrijkste resultaten zijn: nieuwe structurele kennis van vorkhout,
een digitale ontwerpworkflow, en een prototype dat de praktische haalbaarheid aantoont.