Dansrijk opgroeien Een filmisch portret en een Dansreiking voor alledaagse danseducatie in het basisonderwijs

Er wordt weinig gedanst op de basisschool. Het hangt sterk af van de directe omgeving of kinderen in aanraking komen met dans. Juist de basisschool biedt een plek waar alle kinderen, ongeacht hun achtergrond, gelijke kansen zouden moeten krijgen en kunnen profiteren van de positieve effecten die dans heeft op hun creatieve, motorische, emotionele, cognitieve en sociale ontwikkeling.
Als docent-onderzoeker op de pabo zie ik in mijn danslessen dat studenten dansen vaak als oncomfortabel ervaren. Zij geven aan dat ze niet goed kunnen dansen en het daarom niet zien zitten om dansles te geven op de basisschool. Veel studenten hebben het idee dat je zelf goed moet kunnen dansen om dans te kunnen geven. Daarnaast missen ze concrete tools voor dansonderwijs op de basisschool. Bestaande modellen en methodes zijn vaak beperkt; sociaal-culturele factoren van dans worden wel geraakt, maar zelden centraal gesteld.
Het doel van dit traject is ten eerste om studenten een ander beeld van dans te geven: als een alledaagse manier om te bewegen, betekenis te geven en verbinding aan te gaan met anderen. Met deze visie beoog ik het competentiegevoel van pabo-studenten te vergroten, zodat zij met zelfvertrouwen dansles kunnen geven op de basisschool. Omdat dans een visuele en auditieve activiteit is die zich niet volledig in woorden laat vangen, maken we een film waarin deze nieuwe visie zichtbaar en hoorbaar wordt. De film toont interviews met alledaagse dansers over wanneer en waarom ze dansen, afgewisseld met fragmenten van hun dans.
Daarnaast ontwikkel ik een handreiking voor dans in het pabo-curriculum. Deze Dansreiking bevat een nieuw model voor danseducatie en praktische voorbeelden. Met dit onderzoekstraject geef ik vorm aan een onderwijsaanbod waarin dans een vanzelfsprekende en betekenisvolle rol speelt. Als onderzoeker wil ik bijdragen aan een dansrijk en daarmee kansrijk opgroeien van kinderen.