Drysolatie: vochtbestendig maken van biobased isolatiematerialen

De bouwwereld is op dit moment één van de grote uitstoters van CO2. Van het winnen van grondstoffen tot het fabriceren van bouwmaterialen en het uiteindelijke gebruik van gebouwen, elke fase van de bouwcyclus draagt bij aan de emissies van broeikasgassen. Er is daarom een grote noodzaak om de bouw meer klimaatneutraal te maken en dat kan bijvoorbeeld door het gebruik van biobased materialen. Met name het gebruik van biobased isolatiematerialen is veelbelovend: deze materialen dragen immers op twee manieren bij: opslag van koolstof in het materiaal, en minder energieverbruik in de gebruiksfase.
Biobased isolatiematerialen zoals vlas, hennep, cellulose en riet worden echter nog niet op grote schaal toegepast, omdat er zorgen zijn omtrent hun vochtbestendigheid. De materialen kunnen makkelijk vocht (damp en vloeistof) opnemen door hun chemische eigenschappen en kunnen daardoor onder minder ideale omstandigheden, zoals slechte ventilatie (bijv. bij na-isolatie), gaan rotten of schimmelen.
In dit project willen we de materialen vochtbestendiger maken door ze een behandeling te geven (‘veresteren’) waardoor ze meer waterafstotend worden, en daarmee beter bestand tegen vocht en rot/schimmel. Idealiter doen we dat op een manier waarop het biobased karakter van de materialen bewaard blijft. Op deze manier kunnen deze materialen geschikter gemaakt worden voor grootschalige toepassing.

Eindrapportage

Binnen dit project is gekeken naar het geschikt maken van biobased materialen voor na-isolatie van spouwmuren. Een spouw is een relatief vochtige omgeving (vochtdoorslag, vochtige ondergrond), waar men tot nu toe huiverig is om biobased materialen toe te passen i.v.m. zorgen over schimmel en rot. Momenteel worden daarom vooral materialen van fossiele oorsprong gebruikt zoals EPS, PUR en PIR.

In Drysolatie is gekeken naar mogelijkheden om de biobased materialen te modificeren zodat ze waterafstotend worden en dus minder vatbaar voor schimmel en rot. Randvoorwaarden waren dat het biobased karakter niet zou worden aangetast en de ademende en isolerende eigenschappen behouden blijven.

Er is een methode gevonden om deze modificatie, in proof of principle, te doen. Het cellulose isolatiemateriaal kon waterafstotend gemaakt worden, met een (potentieel biobased) modificatie: het gemodificeerde materiaal absorbeerde zelfs bij onderdompeling geen vloeibaar water maar bleef wel ademend voor waterdamp. Daarnaast werd minder dan 0,1% massa toegevoegd door de modificatie waardoor het biobased karakter van het oorspronkelijke materiaal vrijwel volledig behouden bleef.

Deze methode heeft grote potentie, en in een vervolgonderoek zullen zaken als schaalbaarheid en toepasbaarheid verder uitgezocht moeten worden.