Het gecombineerde effect van turnout-duur en sociale managementfactoren op gedrag, hartslag en activiteit van paarden

In de hedendaagse paardenhouderij, met name in de sportsector, worden paarden vaak gehuisvest in individuele boxen met beperkte of geen vrije beweging buiten de training. Onderzoek toont aan dat beperkte bewegingsvrijheid leidt tot verhoogde kans op stereotiep gedrag, rusteloosheid en fysiologische stressreacties. Vrije beweging, zoals weidegang of paddockgebruik, draagt namelijk bij aan het verbeteren van welzijnsindicatoren, waaronder lagere stressniveaus (o.a. gemeten via cortisol) en meer natuurlijk gedrag. Daarbij spelen de duur dat het paard buiten staat en de sociale managementfactoren — zoals groepsgrootte en ruimte per paard — een belangrijke rol.

Echter, blijkt uit de herziene versie van de GvGP, welke recentelijk is gepubliceerd, dat stalhouders, instructeurs en dierenartsen in de praktijk regelmatig vragen hebben over de minimale duur van dagelijkse turnout en de optimale groepssamenstelling om welzijn te bevorderen. Bovendien heeft de Dierenbescherming uitgesproken dat de richtlijn in de GvGP voor een halfuur vrije beweging per dag onvoldoende is en dit minimaal vier uur moet zijn.
Het blijkt dus dat het vooral de combinatie van duur van turnout en sociale managementfactoren is die vragen oproept. Uiteindelijk is het praktijkbedrijf manege de Wildhoef met een concrete vraag gekomen bij Equestrum: “Wat levert het op voor het welzijn als ik de duur verleng of een paard in plaats van alleen in tweetallen buiten zet?” Deze vraag is relevant voor de praktijk, omdat de uitkomsten direct richting geven aan dagelijkse managementkeuzes die het welzijn van paarden kunnen verbeteren. Daarnaast kan de sector hiermee voldoen aan maatschappelijke verwachtingen rond dierenwelzijn en aan de toenemende vraag van klanten en toezichthouders om keuzes te onderbouwen met meetbare data.