Toegangspoorten tot de cel

Nieuwe behandelingen tegen kanker, zoals antistof-geneesmiddelconjugaten (ADC’s), zijn veelbelovend omdat ze giftige chemotherapie gericht bij tumorcellen kunnen afleveren. Een ADC werkt door zich te binden aan een specifiek herkenningspunt op een tumorcel. Vervolgens wordt het opgenomen door de cel en kan het geneesmiddel zijn werk doen. Maar er is een probleem: nadat het ADC eenmaal binnen is, moet het medicijn nog een belangrijke stap zetten: het moet ontsnappen uit speciale compartimenten binnen de cel (de endosomen en lysosomen) om echt effectief te zijn.
Het blijkt dat deze stap, ook wel ‘endo-lysosomale escape’ genoemd, moeilijk verloopt voor veel geneesmiddelen. Recent onderzoek laat zien dat bepaalde transporteiwitten (zogenaamde SLC-eiwitten) die gezien kunnen worden als de poorten van deze compartimenten hierbij een belangrijke rol kunnen spelen. De aanwezigheid en activiteit van zulke transporteiwitten kunnen dus bepalen hoe goed een behandeling werkt, of waarom sommige patiënten minder goed reageren op ADC-behandelingen.
Ons onderzoek richt zich daarom op het meten van de activiteit van deze transporteiwitten in tumorcellen. Hiervoor gebruiken we nieuwe technologieën waarmee we precies kunnen volgen in hoeverre deze eiwitten medicijnen transporteren.
Door dit onderzoek hopen we beter te begrijpen hoe transporteiwitten het succes van kankertherapie beïnvloeden. Met die kennis kunnen behandelingen gerichter worden ontworpen, effectiever worden gemaakt, en kan mogelijk ook beter worden voorspeld wie baat heeft bij deze therapieën.